![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() مدح و شهادت حضرت علی اصغر علیهالسلام
ملتهب است حنجرت بس که ندیده آب را داده به خیمههای ما وضع تو التهاب را چنگ به سینه میکِشی مادر خویش میکُشی تشنهترینِ تشنگان سعی مکن سراب را مشک گرفت و رفت تا علقمه تا بیاورد یا که به خـیـمه آب را یا خبر ربـاب را کُشت تمام خـیمه را رفـتن چـشمهای تو تا به کجا به مادرت میدهی اضطراب را دست به دست رفتهای تا ته خـیمۀ زنان گریۀ بیامان تو خواب نموده خواب را آب نمانده در حرم شیـر نـمانده در بـرم گبر و جهود و هم نبیند این چنین عذاب را رفت و کشید اماممان منت خولی و سنان حرمله داد آن میان بر سخنش جواب را
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت علی اصغر علیهالسلام
بنویـسـیـد که اینـگـونه شده سـرگـشـته یک قدم رفته به خیمه، دو قدم برگشته روی برگشت ندارد به حرم، حق دارد چه جوابی بدهد، بی علی اصغر گشته طفل را زیر عـبا برد، همه فـهـمـیـدند پـدر پـیـر خـجـالـتزده مضطـر گشته نه فقط خیمه، که از حالت واله شدنش دیدۀ لـشـگـر کـوفه به خـدا، تر گـشـته آب میداد و نمیداد چه فرقی میکرد؟! رفـتـنـی بود دگر غـنـچـۀ پـرپـر گشته آب میخواست اگر، خواست هدایت بشوند پـاسخ خواسـتـنـش خـنـدۀ لشگـر گشته به دلش تیر سه شعبه دو سه تا داغ گذاشت داغ این طـفـل ولی چـنـد بـرابـر گشته آه! از تیر بزرگی که به حلقومش خورد آه! از آن بـدن کـوچـک بیسـر گـشـته
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت علی اصغر علیهالسلام
آنقَدَر لب تـشـنه و معـصـوم بود گریه هم میکـرد، نـامـفـهـوم بود صورتی کوچک شبیه غنچه داشت استـخـوانـش نـرم، مثـل مـوم بود مادرش از تشنگی شیری نداشت در مـیـان خـیـمـههـا مغـمـوم بود جـان به قـربـانِ غـریـبیِ حـسـین از دو قـطـره آب هم محـروم بود آب را بـسـتـن بـه روی کـودکـان در کدام آئین و دین مرسوم بود؟! شد از این کـودک تلـظی کردنش سهـم بابایی که خـود مظـلـوم بود بین دستـش یک طرف جسم علی یک طرف هم صورت و حلقوم بود گوش تا گـوش عـلی پـاشـیـده شد چون به جرم عاشقی محکوم بود
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت علی اصغر علیهالسلام
تا تر کند یک لحظه خشکی دهانش را پیـوسته میگـرداند دور لب زبـانش را در بـین آغـوش پـدر آرام شد هـر چـند هرم عطش میسوخت جسم نیمهجانش را نـاگـاه بـین خـیـمه قـلب مـادری لـرزید وقتی کسی برداشت در آن سو کمانش را تیری دویید و خنده های کوچکش را برد تیـری که پـایـان داد رنج بیامـانش را سنگی رسید و ماهی کوچک به خون غلطید دریا به خون آمیخت صحن آسمانش را یک لحظه بعد از آسمانها قاصدک میریخت هر قاصدک میبـرد درد بیکرانش را میخواست اندوه پدر را کم کـند قدری لبخـنـد زد ته مـانـدۀ تـاب و تـوانش را
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت علی اصغر علیهالسلام
از سـمت خـیـمـه آمـده اخـبار تازهای از گــاهــواره آمــده ســـالار تــازهای عباس هم در عـلـقـمه تکـبـیر میکشد جای عـمـو رسـیـده عـلـمـدار تـازهای نامردهای کـوفـه بتـرسید از این پسر چون آمـده است حـیـدر کـرار تازهای صد مرده زنده میشود از نام اعظمش عـیـساست یا که احمد مخـتـار تازهای اعجاز طفل ما به کلام و کتاب نیست رو کرده است بر هـمـه آثـار تـازهای آقا بـلـند کرد علی را و خـطبه خـواند آغــاز شـد کـلام گــهــربــار تــازهای ناگـاه قـاتـلـش روی زانو نشان گرفت آمـاده بـود حـرمـلـه بــر کـار تـازهای تیری که خورد بر گلویش داغ داغ بود این تیر بود یا نوک مسـمار تازهای؟! بابا و یک پسر پسری که دو تکـه شد مـظـلــوم تـازهای و گـرفـتـار تـازهای دیدی دومرتبه ز عبا خون تازه ریخت؟! بـالا گـرفـت روضـۀ دشـوار تـازهای
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال سیدالشهدا در شهادت حضرت علی اصغر علیهالسلام
زِ هر تـکـانِ لـبت هر چه آب، شرمنده ز تـشـنـگـیِ تـو قـلـب کـبـاب، شرمـنده فقـط به مادر تو عرض می کنم که نشد نـشـد که آب بـنـوشـد ربـاب، شـرمـنـده کسی ندیده که یک مرد پیشِ همسرِ خود شود به صورتِ از خون خضاب شرمنده سپاهِ کوفه ببین روی من زمین انداخت شـد عـاقـبت پـسـرِ بـوتـراب، شـرمـنده شـتـابِ تـیـر زیـاد و گـلـوی تـو نـازک به چوبِ تیر، گلو خورده تاب، شرمنده پـسـر بـبـیـن پـدرت را هنوز میلـرزد به پشتِ خـیمه روم با شتـاب، شـرمنده اگر مـراسمِ دفـنت سریع گـشـته ببخش شدم ز غصهای در اضطراب، شرمنده اگر که قـبر تو پـیـدا کـنند من چه کنم؟ به زیرِ خاک هـمینجا بخـواب، شرمنده
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ترسیم حالات حضرت رباب در شهادت حضرت علی اصغر
چه آتشیست که در حرف حرف آب نشسته که روضه خوانده که بر گونهها گلاب نشسته؟ صدای آه بلند است گـوشه گـوشۀ تکـیه چه نالههاست که در روضۀ رباب نشسته کدام سو بدود چـشمهای خـستۀ این زن که در مسیر نگاهش فقط سراب نشسته چه کردهاند که زیر عبا میآوریاش؟ آه! چه کردهاند که در چشمهاش خواب نشسته؟ چه دیر میگذرد! کو صدای گریۀ اصغر؟ میان خیمه زنی غرق اضطراب نشسته کـشیده روی سرش باز چادر عربی را درست مثل سؤالی که بیجواب نشسته کسی نگفت در آن سرزمین چه دیده که یک سال رباب یکـسره در زیر آفـتـاب نـشـسـته
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ترسیم حالات حضرت رباب در شهادت حضرت علی اصغر
سقـفی به غیر از آسمان بر سر نداری تو سـایـه بر سر داشـتـی دیگـر نداری خورشید بر نی بود؟ حق داری بسوزی دیدی به جز او سـایـهای بر سر نداری برگـشتهای؟ این را کسی باور نمیکرد برگـشتهای؟ این را خودت باور نداری میخواهی از بغض گـلوگـیرت بگویی از لای لایــی واژهای بـهــتــر نــداری هـر بـار یــاد غــربـت مـولا مـیافـتـی میسـوزی و دیگر علی اصغـر نداری هر شب در این گهواره طفلی بیقرار است «سخت است این غم، سختتر از هر نداری» ما پای این گهواره عمری گریه کردیم یک وقت دست از لای لایی برنـداری
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت علی اصغر علیهالسلام
بگو که یکشبه مردی شدی برای خودت و ایـسـتادهای امروز روی پای خودت نـشـان بـده به همه چه قـیامـتی هـستی و بـاز در پـی اثــبـات ادعــای خـودت از آسـمـانیِ گـهـواره روی خاک بیفت بیـفـت مثل همه مـردها به پـای خودت پـدر قـنـوت گـرفـتـه تو را بـرای خـدا ولی هـنوز تو مشـغـول ربـّنای خودت که شـایـد آخـر سـیـر تـکـامـل خـلـقـت سه جرعه تیر بریزی درون نای خودت یکی به جای عمویت که از تو تشنهتر است یکی به جای رباب و یکی به جای خودت و بـعـد، هـمـسـفـر کـاروان بــرو بـالا برو به قصد رسیدن، به انتهای خودت و در نهـایت مـعـراج خویش میبـیـنی که تازه آخر عرش است، ابتدای خودت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال سیدالشهدا علیهالسلام بالای سر حضرت قاسم علیهالسلام
سنگها بر سرِ تو مرثیه خوانی کردند نیـزهها زار زدند اشک فـشانی کردند فصلِ خـندیدنِ تو بود نه گُل چیدنِ باد چهـرهات را چقدر زود خـزانی کردند نجمه در خیمه رویِ دامن زینب اُفـتاد عمه را اینهـمه زخـمِ تو کـمانی کردند پا مکش روی زمین، جان به لبم آورده آنچه با روی تو نـامـردمِ جـانی کردند تـا که دیـدنـد یـتـیـم حـسـنی خـنـدیـدنـد دوره کردند و چه بد سنگ پرانی کردند هرچه کـردنـد حـریـفت نـشدند و آخر تـشـنگی و نـظـر و نیـزه تبـانی کردند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت قاسم بن الحسن علیهالسلام
نیـزه پس از نیـزه میان پـیـکـرش بود خنجر پس از خنجر میان حنجرش بود این سو حسینبنعلی خون گریه میکرد آن سـو عـزادار عـزایش مـادرش بود آنگاه که بر پهـلـویش میخـورد نیـزه تصویر زهـرا پیش چـشمان ترش بود بیشک میان جـسم او راهی نمییافت شمشیر اگر از معرفت چیزی سرش بود قـاسم به زیر دست و پای یک سپاه و شمر لعین مشغـول مدح لشکـرش بود با این همه سختی، خدا را شکر در دشت تنـهـا نـبـود و شـاه بـالای سـرش بـود
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال حضرت قاسم با سیدالشهدا علیهالسلام
ابناءِ مجـتـبی همه بر این عـقـیـدهاند مـا را بـرایِ یــاریِ تـو آفـریــدهانـد پیش از ازل به نامِ تو ما را خریدهاند از باغِ لاله غنچه برایِ تو چـیـدهاند اصلاً برایِ کـشته شدن برگـزیدهاند جـز نـامِ تـو نـبـُردم و آوازهام نـشـد چیزی به جز غمِ تو غـمِ تازهام نشد غیر از لباس و جامه که شیرازهام نشد غصه نخـور اگر زره انـدازهام نشد عـمـامه بینِ خـیـمه بـرایم بـریـدهاند از خـیـمه تا کـنارِ من آقا شـتاب کن حـالا که من فِـتادهام از پا شتاب کن مشکل شدهست کارِ من اینجا شتاب کن تا ننگـری مقـطع الاعضا شتاب کن اینها سواره بر سرِ جسمم رسیدهاند نایی نـمانـده در نفـسـم بینِ صحـبـتم از حد گذشته کارِ من و این مصیبتم از راهِ دور گر که ندیـدی چه حالـتم یا سنگ میخورد به لبم یا به صورتم با هر طریق، خونِ مرا هم مکیدهاند شد گرد و خاک و در نظرم مثلِ مِه شده پیچیده پیکر من و همچون گره شده دریـایِ زخـم، این بدنِ بی زره شده یک استخوان نمانده مگر اینکه لِه شده جمعی به چکمه طعمِ عسل را چشیدهاند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت قاسم بن الحسن علیهالسلام
از خـیمه بیـرون آمده آئـینۀ قـرص قمر شیری به میدان میزند مستانه و شوریده سر قلب حرم، قلب عمو، قلب همه دنبال او او غرق در عشق عمو و مست از جام عمو با اِنْ یَکاد عمه شد راهی به میدان این پسر در ترس چشم کوفیان، تمثال حیدر را نگر ابرو گره کرده است فرزند مُعِزُ المؤمنین از هیبت این نوجوان، لرزید ارکان زمین گویا مـهـیا گـشته تا برپا نماید محـشری با ذوالفـقـار حـیـدر و رزم عـلیِ اکبری فریاد زد: ان تَنکرونی، این منم ابن الحسن فرزند پاک مرتضی، سِبطُ النَّبیِّ المؤتَمَن شمشیر میچـرخاند آقا زادۀ شـیر جـمل زهره درید ابروش از یک لشکر هفتاد یل با رزم داده خاتمه هر قال را، هر قیل را از خون دشمن ساخته، صدها فرات و نیل را میشد شنید از غرش او صور اسرافیل را فـریـادهای مـمـتـد تکـبـیر جـبـرائـیل را دیدند اهل عرش از رزم عـلی تمثیل را ردّ عرق بر روی پیـشانی عـزرائیل را آیات خشم مرتضی تفسیر شد در کربلا طرز نبرد مجتبی تکـثـیر شد در کـربلا پاشیده شد شیـرازّ کل سـپاه از هـیـبتـش پاشیده شد قلب یلان از صولت و از شوکتش در قبضه دارد جنگ را همچون عقابی تیزپر فریاد سر داده عدو: این المفر؟ این المفر؟ طوفان شده از غرش این شرزهشیرِ مجتبی با هر هجومش میشود سرها معلق در هوا دشمن حریف او نمیشد در نبرد تن به تن یکبار دیگر کوچه و ... اینبار فرزند حسن از هر طرف سنگی به سوی قامتش پرتاب شد آنقدر در شهد عسل غلطید تا بیتاب شد یک بار دیگر دورهکردنهایشان شد دردسر در هایوهویِ تیغها تکرار شد شق القمر گویا مدینه باز هم تکرار شد در کـربلا تا درد سینه باز هم تکرار شد در کربلا
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح امام مجتبی و حضرت قاسم بن الحسن علیهالسلام
هـمۀ عـزّت دنـیـای حسین است حسن به خـداوند مسیحای حسین است حسن بی حسن سوی حسینش بروی باختهای جان من! صاحب امضای حسین است حسن این حسن کیست که عالم همه دیوانۀ اوست؟ برترین اسم به لبهای حسین است حسن هرکسی گفت حسین، از برکات حسن است تا ابد پـرچـم بـالای حـسین است حسن بنویـسید که آقای جـهـان است حـسـین بنـویـسـید که آقای حـسـین است حـسن زیر قـبّـه هـمـه گـفـتـیـم الـهی به حسن باب حاجات گداهای حسین است حسن همه در کـربـبلایند، حـسین رفته بقـیع چه عجب؟! جنت اعلای حسین است حسن او علی اکـبر اگر داد، حسن قـاسم داد در بلا هم شده، هم پای حسین است حسن بعد او خـنده نـدیـدند به لبهای حسین آی مردم غم عظمای حسین است حسن
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت قاسم بن الحسن علیهالسلام
طلب میکرد از دست ضریحی حاجت خود را کشیده روی پاهای امامش صورت خود را دقـیقاً سیزده سال است همراه علی اکبر به سوی کربلا خوانده است هفده رکعت خود را شمیم شهر یثرب در میان خیمه پـیچـیده بقیع آورده اینجا مشک بوی تربت خود را فدای آن کسی که شور احلی من عسل دارد که از شیرینی یک نام برده لذت خود را نقابی بر رخ چون ماه خود بسته است یعنی که نهان کرده است تا روز قیامت قیمت خود را قسیم النار والجنة به میدان میزند قـاسم به هرکس میدهد آن تیغ ابرو قسمت خود را علیٌ حـبّه جُـنـة سـپـر دیگر نمیخـواهد سپر کرده است وقتی سینۀ پُر محنت خود را بلای سخت یعنی که در آغوش ضریح او امام از دست داده با وداعش طاقت خود را
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت قاسم بن الحسن علیهالسلام
خدا در شورِ بزمش، از عسل پر کرد جامت را که شیرینتر کند در لحظههای تشنه کامت را رجز خواندی برای مرگ، با لبهای خشکیده که عرش و فرش بر لب میبرد هر لحظه نامت را نشان دادی که در نسل حسن، جز حُسن چیزی نیست نـدیـد امـا نـگـاه کـوفـیـان ماه تمامت را دم رفتن به میدان خندهای کردی و فهمیدی که شیرین میکند لبخند تو کام امامت را میان کـارزار زخـمها بـردی پـنـاه آخـر به پیغمبر که پاسخ داد بیوقفه سلامت را در آن لحظه که دشت از بوی تو آکنده شد دیدند ملائک با نگـاه تازهای روز قـیامت را! تو حُسن مطلع شیرین زبانی در غزل بودی رقم زد با شهادت پس خدا حُسن ختامت را
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت قاسم بن الحسن علیهالسلام
این گلِ تر ز چه باغیست که لب خشکیدهست؟ نو شکفتهست و به هر غنچه لبش خندیدهست روبرو همچو دو مصراع، دو ابرویش بین شاه بیت است و حق از شعر حسن بگزیدهست دید چون مـشـتریاش مـاه شب چـاردهم «سیزده بار زمین دور قدش گردیدهست» عازم بزم وصال است، و حسن نیست دریغ! تا که در حُسن ببیند چه بساطی چیدهست سـیـزده آیـه فـقـط ســورۀ عـمـرش دارد نام اخلاص بر این سوره، وفا بخشیدهست حسرتِ پاش به چشمان رکاب است هنوز این نهالیست که بر سرو، قدش بالیدهست سینه شد مجمر و اسپند، ز دل، مادر ریخت تا «قیامت قد» خود دید کفن پوشیدهست گفت شـرمنده احـسان عـمویم همه عـمر او که پیش از پسر خویش مرا بوسیدهست تن چاکش به حرم برد عمو، عمه بگفت: خشک آن دست که این لالۀ تر را چیدهست
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت حضرت قاسم بن الحسن علیهالسلام
این جوان کیست كه گل صورت از او دزدیدهست؟ سیزده بار زمین دور قـدش گـردیدهست رو به سرچـشـمهٔ زیـبایی و دریـای وفا ماه از اوست که اینگونه به خود بالیدهست خاک پرسید که سرچشمهٔ این نور کجاست؟ عشق انگشت نشان داد که او تابـیدهست پیش او شور شهادت ز عـسل شیرینتر آسمان میوهٔ احساس ز چشمش چیدهست گر چه هفتاد و دو لاله همه از ایل بهار باغ سرسبزتر از او به جهان کی دیدهست؟
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال عبدالله بن الحسن با سیدالشهدا علیهالسلام
رفت قاسم، رفت سقا و علی اکبر... عمو من ز تو تنهـاتر و از من تو تنهاتر عمو نیست زور و بازویم مثل علی اکبر ولی هست اما غـیرتم مثل علی اصغـر عمو به سکینه گـفتهام غصه نخور از رفـتنم دستهای من فدای معجرت دخـترعـمو زمزمِ خون راه افتادهست، دست و پا نزن میدوم سوی تو مثل هاجرِ مضطر عمو دور خواهم کردشان با دستِ خالی یک تنه دورهات کردند اگر با نیزه یک لشگر عمو جایِ بـابـایـم پـدر بـودی بـرایـم سـالها ای عزیزِ مهربانـتر از پدر مـادر، عمو آمدم یـک ثـانـیـه زنـده بـمـانی بـیـشـتـر عمه رویت را ببـیند دفعهای دیگر عمو بینِ نیزه خوردنت جورِ مرا هم میکِشی زحـمـتت دادم حـلالـم کـن دم آخـر عمو نیزه خورده پهلویت افتادهای روی زمین آمده انـگـار مـادر بـاز پـشـت در عـمـو حرمله با تیر جسمم را به جسمت دوخته برنمیدارم اگر از پـیکـرت پیکـر عمو من ندارم دست؛ اما برندارم از تو دست تا دم جـان دادنـم مـانـنـد آبآور عــمــو بین مقتل بدتر از شمشیرها، دشنامهاست تو خجالت میکشی ای کاش بودم کر، عمو چون تمام کودکی حالا در آغـوشِ تـوأم نیست پایانی برای من از این بهتر عمو
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت عبدالله بن الحسن علیهالسلام
در عـشـق، بـنـای نـیکنـامـی دارند جـسماند که یک جـان گـرامی دارند در لحـظۀ گـودال، یکی باز دویـد ...این جـانبهکـفـان مگـر تمامی دارند ************ گودال که خـتم ماجـرا نیست، بـبـین این تـازه شـروع رزم عـبـدالله است ************ در مـعـرکـه دسـت او قـلـم شـد، امّا نـگـذاشـت کـه از قـلـم بیـفـتـد نامش ************ شـب آمـد و بـاب ابـتــلا را بـسـتـنـد طـومـار شـگـفـت کـربـلا را بسـتـند در آخــر سـطـر، نـام عــبـد الله و... پــرونــدۀ نــام شـــهــدا را بــسـتـنــد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت عبدالله بن الحسن علیهالسلام
چون باد در حرارت دشت و دمن دوید چون بوی گل بلند شد و در چمن دوید وارونـه اسـت شـیـوۀ صـحـرای ابـتـلا رو بـه شـکـارگـاه، غـزال خـتـن دویـد میخواست ایستاده نسوزد شـبیه شـمع خـورشـیـدوار با هـمـۀ سـوخـتـن دویـد مردان، زره به قـامت مـردانه بستهاند این نوجوانِ کیست که با پیرهن دوید؟ با اشـتـیـاق رفـت به آغــوش قـتـلـگـاه غربتکشیده بود و به سوی وطن دوید تـیغ بـرهـنـه مـنـتـظـر دستبـوسیاش با سـر به پـایبـوس تـن بیکـفـن دویـد آغـشـته شد به خـون خدا خون پاک او وانـگـاه در رگـان عـقـیـق یــمـن دویـد یا رب چه رفت بر سر عبداللَه و حسین؟ زینب نشـست، فـاطمه آمد، حسن دوید
: امتیاز
|